» weblog

waardevolle lucht
0 reacties - 16-10/2008

Laten we wel wezen, je hebt mensen die de lucht die ze ademen waard zijn en hen waarbij dat niet het geval is. Ik ben nu vijfendertig en er is eigenlijk helemaal niets waarnaar ik zou kunnen verwijzen dat een succes genoemd kan worden. Thuis was het bepaald geen feest. De relatie tussen mij en mijn verwekkers is nooit erg goed geweest, wat niet zo vreemd is als je in ogenschouw neemt dat ik ze voor mijn verwekking nooit erg dankbaar was. Op de meeste scholen die ik bezocht kon ik slechts met moeite meekomen. Een gebrek aan capaciteiten was het niet, maar mijn constitutie verhinderde een adequate inzet zodat de resultaten middelmatig bleven."Met enige regelmaat liet mijn vader dat dan ook weten. Als je nou geen hersens had, zei hij op zulke momenten, maar die grijze massa van jou werkt prima en dan volgde een vermaning en de belofte van beterschap mijnerzijds. Het moet gezegd, resultaat hebben deze preken nooit gehad. Pas op de universiteit, waar ik filosofie studeerde, bleek pas echt dat ik zonder al te veel moeite mee kon komen, culminerend in het verzoek van een hoogleraar of ik niet wat bijlessen zou willen geven aan leerlingen die kennelijk meer moeite hadden dan ik de lesstof te doorgronden. Het is één van de zeldzame momenten van trots geweest die ik in mijn leven gekend heb. Wel moet hierbij aangetekend worden dat ik in die dagen geen contact met mijn ouders onderhield maar ik betwijfel dat daarin een causaal verband te ontdekken valt.

De eerste twintig jaar van mijn leven heb ik eigenlijk nauwelijks vrienden gemaakt, of we moeten Githa B. meerekenen die mij, in de gebruikelijke zin van het woord, ontmaagd heeft maar met wie ik sinds mijn uithuisplaatsing naar een internaat, kort voor mijn vijftiende verjaardag, geen enkel contact meer heb onderhouden."Dat was niet alleen aan mij te wijten, want ook Githas verhouding met haar ouders was niet bepaald rooskleurig te noemen en niet lang nadat ik verdween naar het Wezeveld, een interneringsgesticht in Twello, werd Githa eveneens uit huis geplaatst, hoewel het in haar geval een knus pleeggezin betrof. Veel verschil heeft dat niet gemaakt geloof ik, want toen ik rond mijn vierendertigste opnieuw contact met haar kreeg leek ze niet erg veel gelukkiger dan toen we als pubers elkaars lichamen bestudeerden.

Opleiding of niet, momenteel werk ik als reisbegeleider annex probleemoplosser voor reisorganisatie TUI. Dat duitse bedrijf is ooit begonnen als leverancier van tuinbenodigdheden en het is een feit, veel van hun werknemers lopen erbij alsof ze al jaren een tuintje op hun buik hebben en daar best wat verzorging kunnen gebruiken. Voor mijn werk kom ik in dolfinaria, terraria, op zogenaamd authentieke markten en ook in waterparken die zich het best laten omschrijven als fiestas de obesitas. Het leven is mooi, als men maar van het uitzicht weet te genieten. Afgelopen dinsdag vatte ik weer eens post in zo een park, op mijn vaste stek in de schaduw, juist voor het kleine houten gebouwtje van de medische dienst. Een veertig graden-dag. Terwijl ik in alle rust de ontelbare kiloos overlast in me opnam kwam in noodgang een man met baby op de arm op mij toerennen. De ogen stonden op paniek, wat een kwetsbaar, vreemd contrast vormde met het zo goed als naakte lijf dat middels vele clubtattoeages kenbaar maakte te behoren tot de menselijke ondersoort homo hooligano. Het hoofd van het kindje hing op een vreemde manier over de arm van de man, dood leek het wel. Nu ook gealarmeerd holde ik de drie stappen naar de medische dienst. Kindlief was opgehouden met ademen. Men wist niet waarom. En, nee, het laatste uur had het kind geen water gehad. Ik keek naar de vuurrode huid van het kindje, zonnebrandcreme ontbrak, en vervolgens naar de medicus die veelbetekenend terugblikte. A fit, noemen de Engelsen zoiets, de spaanse dokter nu dus ook. Inmiddels was de moeder gearriveerd, al even radeloos als vader. Ik werkte de stoet ramptoeristen weg die zich opdringerig in de deuropening verzameld had en de woede van pa had weten op te wekken door al te nieuwsgierig de koppen naar binnen te steken. Ik vroeg de ouders te gaan zitten, wat ik ze te drinken kon halen en of ze het formulier in wilden vullen waarop de gegevens van hun dochter vermeld moesten worden. Dat ze om bier vroegen mocht uiteraard geen verrassing heten. Bij terugkomst vertelde de medicus in het Spaans dat de ouders konden lezen noch schrijven. Of ik dus zelf het formulier maar wilde invullen. De vader keek hulpbehoevend, de moeder hysterisch. Ik zuchtte, nam beiden in me op, overdacht nogmaals hun nalatigheid en stelde me al schrijvend de vraag of iedereen die lucht ademt die lucht ook werkelijk waard is.


reacties op posting
ook reageren?

Gebruik onderstaand formulier om te reageren. Alle velden zijn verplicht.

controle en verzending

Vul het gezochte woord in ter verificatie van uw mens-zijn. Aap en lelijk ding. Wat draagt die aap? Een gouden ...

recent geluisterd


Warning: simplexml_load_file(http://ws.audioscrobbler.com/1.0/user/stoethaspel/recenttracks.xml) [function.simplexml-load-file]: failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /srv/anthonie/www/www.stoethaspel.com/include/scrobbler.php on line 3

Warning: simplexml_load_file() [function.simplexml-load-file]: I/O warning : failed to load external entity "http://ws.audioscrobbler.com/1.0/user/stoethaspel/recenttracks.xml" in /srv/anthonie/www/www.stoethaspel.com/include/scrobbler.php on line 3






















» link » reacties « · »