» weblog

Moeder; - stuk
5 reacties - 25-10/2008

astridantonczyk

Zij die gaat sterven groet u, schreef Astrid in haar voetnoten onderaan de pagina. Natuurlijk, had ik kunnen zeggen, dat ligt immers voor de hand. Iedereen gaat dood, maar Astrid, jij hebt een nogal ruige vorm van kanker in je maag zitten. Die is jou met veel smaak en gesmak aan het opvreten dus dat dood gaan zal iets vroeger komen dan gepland. Vindt u het erg als u een onsje of wat minder weegt bij uw overlijden? Nee? Goed dan. Anders nog iets?

Had ik kunnen weten dat ze op 15 januari 2005 toch nog vrij plotseling kwam te overlijden, ruim twee maanden na die bolle op de Lineausstraat, die overigens een ex-vriendje van haar was?

Na die 2e november heb ik haar minder en minder bezocht. Niet omdat het me niet interesseerde, maar omdat ik bang was voor de pijn in haar ogen. Astrid Antonczyk was een hartstochtelijke intellectueel. Trots, misschien wel op het arrogante af, luidruchtig en betweterig; ze week voor bijna niemand. Mijn gelijke in mijn voorliefde voor discussies. Maar ik, ik durfde de confrontatie met haar blik niet aan. Wilde haar niet horen zeggen hoe erg ze het voor me vond dat ik nog een poos op deze aarde door te gaan had en hoe haar belofte, dat het na mijn dertigste allemaal beter worden zou, in het licht van de politieke omstandigheden op dat moment, welhaast iets komisch had gekregen.

Een van de laatste keren dat we elkaar spraken kreeg madam het op haar heupen en moest en zou ze zelfstandig uit bed komen om iets uit de kledingkast te pakken. Wat het precies was wilde ze niet zeggen. Het bleek een klein, houten kistje, zonder enige versiering. Ik grapte nog dat ze dan wel afgevallen was maar dat ze daar niet in zou passen. Haar poging tot een uitbundige lach ging verloren in gerochel dat ik nu, jaren later, nóg hoor wanneer ik eraan denk. In het kistje een fraai bewerkte metalen armband in de vorm van een tweekoppige slang, die middels een scharnier opengeklapt en om de arm gedaan kan worden. Mijn talisman, voor jou, waren de woorden. En ook een ander, eveneens klein, grijs doosje zat er nog in de kist. Plastic. Toen ik het openmaakte en niet begrijpend de inhoud in me opnam verklaarde ze: Die insulinespuit met ampul, die zal je pijnloos doen inslapen. Doe het niet. Maar als het moet, doe het dan zo. Vergeet die talisman niet maar niemand wordt geacht het onmogelijke te doen. (ad impossibile nemo tenetur)

Nu heb ik sinds ik heel jong was al een verwrongen relatie tot ziekenhuizen gehad. En ook nu nog moet er eerst een been van me af dreigen te vallen wil ik een arts bezoeken. Eventueel. Het gaat te ver om daar het streekziekenhuis te Wageningen als schuldige voor aan te wijzen, maar feit is wel dat mijn moeder me een broertje beloofd had. En daar in dat ellendige Wageningen speelden ze het klaar om van een hele tweeling twee keer een meisje ter wereld te brengen. Twee!

Hoewel ik tien was toen mijn jongste zusjes geboren werden, weet ik nog dat ik dacht: Maar als ze daar in dat ziekenhuis een moederbelofte kunnen breken, wat kunnen die lui dan niet nog meer stuk maken?

Deze week gooide ik de ampul bij het vuilnis, aangezien de insuline toch al zwaar over datum was.

Astrid overleed terwijl ik vakantie hield op Mallorca en telefonisch onbereikbaar was. Bij terugkeer in Nederland had ze al een aandoenlijk tuintje op haar buik en was haar huis leeggeroofd door vrienden.


reacties op postingLoor

Ademloos gelezen, Stoet.

Elisabeth

wat loor zegt...

anke

ik kende astrid als mijn geliefde

ik was nogmaar 23 jaar en zij al ouder

door ons contact werd ik helderziend

en heb met een schrik dit bericht gelezen.Ik heb er nog 1x gezien met koninngendag in ik dacht 2005

sinds dit berixcht denk ik dagelijks aan haar

zij heeft een belangrijke rol inm kijn leven gespeeld waar ik heel erg dankbaar voor ben

hans van de mortel sr.

Astrid was een beetje 'gek'. Gekker dan ik. Vandaar dat wij elkaar goed begrepen. Ze was smoorverliefd op mij. Ik niet op haar. We waren toen zeven en woonden bij de Galerij aan het Frederiksplein. Later verhuisde zij met moeder naar de Amstelkade.

Lammerts

Astrid Antonczyk die zich veborgen hield op de Nieuwmarkt

kreeg plalstisch surgery toonde zich aan mij in de OBA 2015 ik verzeker u een camelia make over falikant mislukt en leeft thans als miljardair in Londen waar ze chasse maken op die maffia


ook reageren?

Gebruik onderstaand formulier om te reageren. Alle velden zijn verplicht.

controle en verzending

Vul het gezochte woord in ter verificatie van uw mens-zijn. Aap en lelijk ding. Wat draagt die aap? Een gouden ...

recent geluisterd


Warning: simplexml_load_file(http://ws.audioscrobbler.com/1.0/user/stoethaspel/recenttracks.xml) [function.simplexml-load-file]: failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /srv/anthonie/www/www.stoethaspel.com/include/scrobbler.php on line 3

Warning: simplexml_load_file() [function.simplexml-load-file]: I/O warning : failed to load external entity "http://ws.audioscrobbler.com/1.0/user/stoethaspel/recenttracks.xml" in /srv/anthonie/www/www.stoethaspel.com/include/scrobbler.php on line 3






















» link » reacties « · »