» weblog

zus M.
4 reacties - 08-03/2008

Of het nou direct de invloed van mijn oudere zus M. geweest is, durf ik niet met zekerheid te zeggen, maar feit is dat zij me als zestienjarige heimelijk meenam naar de kroeg, onder hoede van haarzelf en haar vriendin M. Ik ging dus op stap met M. en M., die even oud waren en in dezelfde klas zaten. Mijn zus had kennelijk bedacht dat ik beter onder haar begeleiding dronken kon worden, dan in gezelschap van allerlei duistere figuren, die de achterafstraatjes van het dorp Veenendaal bevolkten. En het moet gezegd, zus M. zorgde goed voor mij, al wist ik niet waarom.

De kroeg heette het Witte Paard, een naam die het gebeuren eleganter deed klinken dan het in werkelijkheid was. Maar het volk dat er kwam was in vergelijking met andere gelegenheden in het dorp heel beschaafd te noemen. Vechtpartijen heb ik er nooit meegemaakt hoewel de mannen zich, net als in iedere café, moesten bedwingen de dames niet met hun ogen uit te kleden, al zat moeder de vrouw dan thuis en diende men de volgende dag om tien uur weer acte de présence te geven in de oude kerk op het marktplein. Prinsen heb ik in het café evenmin gezien. En geef ze eens ongelijk, de mannen én de prinsen...

De smerige, half opgedroogde koek van braaksel, die zich na verloop van tijd in de dakgoot bij mijn zolderkamertje verzameld had, kan dus in zekere zin op het conto van mijn zus M. geschreven worden. Maar aangezien zij ook al de rekening van het Witte Paard voldeed hield ik de gestaag verder groeiende koek stil voor mijn ouders en prees me gelukkig dat mijn slaapkamer aan de achterkant van het huis lag, waar nooit iemand kwam. Wat? Ik prees me gelukkig dat ik zelfs maar een dakgoot had! Ik heb ook wel eens een nacht doorgebracht op de bank van vriendin M., die een verbouwde bijkeuken als slaapkamer had, een meter of tien achter het ouderlijk huis liggend waardoor het leek alsof zij al op zichzelf woonde en met niemand iets te maken had. Daar was geen dakgoot die geduldig en zonder klagen de prijs voor mijn dronkenschap voldeed. Die nachten sliep ik dan ook slecht.

Op een dag deed mijn vader aan de eettafel zijn beklag over het gebrekkig afvoeren van het regenwater door de dakgoot aan de achterkant van het huis. Hoewel ik normaal gesproken weinig interesse had voor de gespreksstof aan tafel spitste ik nu mijn oren. Mijn vader deed verslag van het gesprek dat de buurman met hem begonnen was. Buurman stelde dat het aan onze kant van het twee-onder-één-kap-huis dat wij bewoonden lag en ik begreep dat ik onmiddellijk iets moet doen. Dat lijkt me een karweitje voor mij, zei ik dus, mijn vaders hoogst verbaasde blik negerend en die middag begaf ik me met trillende benen op het dak van mijn ouderlijk huis.

U moet weten, ik heb een dieptevrees die me kan doen stuiteren alsof ik een middagje dope heb gedaan. Ik wil overal heen maar vooral weg. Dat is niet handig op grote hoogte, die nervositeit. Voetjes eerst liet ik me centimeter voor centimeter naar beneden glijden tot ik uiteindelijk rust vond met mijn zo ver mogelijk vooruit gestoken tenen. Nou ja, rust. In mijn hoofd zag ik de dakgoot-steunen al breken onder het gewicht van mijn zestienjarig lijf en hing ik even later met twee handen aan een goot die alleen nog vastgehouden werd door één steun die moedig weigerde op te geven. Bruce Willis was er niks bij. Het idee dat ik met mijn handen in mijn eigen braaksel houvast zou moeten zoeken vond ik misschien nog wel erger dan te pletter vallen.

Of het dus de pedagogische talenten van mijn zus M. geweest zijn, of mijn schaamte over de lichaamstaal van dat jochie dat daar boven met een bezem de dakgoot staat uit te vegen, of misschien toch de keer, later datzelfde jaar, dat ik dronken werd en op mijn racefiets, terug naar de tent waar ik kampeerde, ten val kwam en zodoende een voortand moest missen, vast staat dat ik nadien tot mijn tweeëndertigste praktisch geheelonthouder werd. Mijn vader meende in eerste instantie dat dat net als bij hemzelf uit principe gebeurde. De mogelijke toedracht heb ik hem maar onthouden. Bovendien had ik in die tijd ook vriend Joël nog niet leren kennen. Die is tien jaar later in korte tijd heel vaak in grote dronkenschap op de fiets gestapt en in het ziekenhuis beland, waar zijn vrienden hem dan opzochten tot hij weer naar huis mocht. Mijn droog staan was geen principekwestie maar een angst voor de consequenties van de alcoholconsumptie."Niemand illustreerde dat beter dan Joël die mij daags na thuiskomst een vervangende fiets kwam brengen, omdat hij de mijne geleend had, de avond van zijn laatste ziekenhuisopname. Uit die fiets is later het verhaal God op Wieltjes ontstaan maar had ik Joël tien jaar eerder leren kennen dan had me dat een voortand en een angstig moment op een dakrand bespaard.

Zo kon het gebeuren dat ik afgelopen vrijdag direkt na mijn werk naar het theater in mijn dorp ging om een concert bij te wonen van Martin Negro, een vriend uit de kring van ex-lief. Ik was te laat want ik dacht me aan te passen aan de locale gewoonte die zegt dat als een concert om 20:00 uur begint, 21:30 vermoedelijk vroeg genoeg is om aan te komen zakken. Niet dus.

Pas na thuiskomst maakte ik wat te eten klaar en trok een flesje wijn open. Ik proostte in gedachten op iemand van wie ik wist dat die op mij proostte. Op mijn gemak achter de buis de film El laberinto del faun opgezet en toen ineens moest ik hollen. Maar nog voor ik het toilet bereikt had verliet de eerste dikke stroom onverteerd eten mijn mond.

Hangend boven de toiletpot visualiseerde ik opnieuw de dakgoot van mijn slaapkamer in het ouderlijk huis en nam me voor voorlopig geen druppel alcohol meer aan te raken. Niet zonder dat mijn zus erbij is.


reacties op postingmIKe

El laberinto del fauno is bepaald géén kinderfilm, mijn waarde! Ik herinner mij een aantal scenes waarbij de reuzel mij dun door de broek liep. De wijn is onschuldig, zeg ik U. Het is de film die in causaal verband met Uw braaksel staat.

*schenkt glas vol*

Op Uw gezondheid!

stoethaspel

Als het waar is wat u zegt, heer mIKe, dan ga ik nog een zware tijd tegemoet aangezien ik deze film zeer geschikt achtte om zonder ondertiteling mijn spaans te oefenen. U stelt dus voor een emmer(tje) naast de bank te zetten?

MdeP

Over een jaar of anderhalf/twee hoop ik weer jouw kant op te komen en dan wil ik wel gewoon Spaanse wijn met je drinken broeder. Ik leef met je mee wat betreft de verhalen over Veenendaal (ha ha) en God op Wieltjes was prachtig, maar wordt toch AUB geen geheelonthouder, da's saai! Proost.

stoethaspel

Hermanita!

Met jou op mijn nieuwe terras zittend, uitkijkend over de Middellandse Zee met links de punt van Costa dels Pins in de ooghoek?

Wij zullen drinken. Als je je vent tenminste meeneemt...


ook reageren?

Gebruik onderstaand formulier om te reageren. Alle velden zijn verplicht.

controle en verzending

Vul het gezochte woord in ter verificatie van uw mens-zijn. Aap en lelijk ding. Wat draagt die aap? Een gouden ...

recent geluisterd


Warning: simplexml_load_file(http://ws.audioscrobbler.com/1.0/user/stoethaspel/recenttracks.xml) [function.simplexml-load-file]: failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /srv/anthonie/www/www.stoethaspel.com/include/scrobbler.php on line 3

Warning: simplexml_load_file() [function.simplexml-load-file]: I/O warning : failed to load external entity "http://ws.audioscrobbler.com/1.0/user/stoethaspel/recenttracks.xml" in /srv/anthonie/www/www.stoethaspel.com/include/scrobbler.php on line 3






















» link » reacties « · »